• We zijn wat we niet kunnen verliezen (Gerrit Komrij)

    by  • 13 april 2015 • Geen categorie • 0 Comments

    Share Button

     

    Het afgelopen weekend werd de bevrijdingsstrijd van de oorlog nagespeeld in de stad Groningen, de stad waar ik al ruim 30 jaar woon. Ik stel me zo voor hoe dat geweest moet zijn destijds. Het schijnt een heftige man-tot-man strijd geweest te zijn en er zijn op het laatst nog vele Groningers, Canadezen en Duitsers bij omgekomen. Tot het laatst toe was de situatie erg onveilig in huis en op straat, een kwestie van verbergen, duiken, zwijgen, oren spitsen, spieden, hartkloppingen!  Hoe zou dat geweest zijn in mijn huis, in mijn straat, in mijn buurt? En dan uiteindelijk de geweldige opluchting als de vlag van de bevrijders wordt gehesen! Tijd om te joelen, feest te vieren, eten, drinken. Hopen dat het nu allemaal beter wordt…

    Overleven, dat was nodig. Eten, drinken, een dak boven je hoofd, werk zoeken om alles te kunnen betalen. Afstand nemen van eigen tragiek om maar geen pijn meer te voelen, even niet meer, zo begrijpelijk! Als je hoort en leest welke gruwelijke dingen er gebeurd zijn…Maar als ik  zie dat we na 70 jaar nog steeds bezig zijn met het gebeurde, dan lijkt het erop dat het verleden nog steeds niet is losgelaten. Integendeel: het leeft nog volop. Daarom komen er zoveel mensen kijken naar de nagespeelde laatste oorlogsdagen in Groningen. Daarom ben ik nog steeds geïnteresseerd in de Joodse mensen die destijds in mijn buurt hebben gewoond en hebben moeten vertrekken naar oorden waar niemand wilde zijn…het lijkt erop dat alles en iedereen uiteindelijk z’n plek, z’n recht opeist. Zolang dat niet het geval is, blijft het trekken, het onrecht van het gebeurde.

    Onlangs volgde ik een cursus Verliesbegeleiding. Ik begrijp nu hoe het komt dat we 70 jaar na dato nog met de oorlog bezig zijn.Voor oorlogsslachtoffers was toen nog niet zoiets als een rouwcursus. Daarom ligt het nog steeds niet achter ons…Ik maak het vaak mee op vakantie in het buitenland dat mensen verheugd knikken als ik zeg dat ik from Holland kom. Als mijn Duitse vriendin Jutta zegt dat ze from Germany komt, zijn de reacties anno 2015 nog steeds beduidend minder positief. Persoonlijk geloof ik in de waarheid die schuilt in de quote van Komrij. Ik zou het echter niet durven uitspreken naar diegenen die nooit de kans hebben gehad om te rouwen of naar iemand die pas een groot verlies heeft geleden. De kans is groot dat ik iets naar m’n hoofd geslingerd krijg….

    Maatwerk is dus ook of zeker hier een antwoord. Ik heb gemerkt hoe haptotherapie, het lichamelijk in aanraking komen met wat er allemaal in je leeft, een waardevolle ingang kan zijn voor therapie na verlieservaringen. Ook al is het soms lang geleden, gestolde rouw is nog goed voelbaar. We kunnen nog zulke mooie verhalen verzinnen over het verleden, het nog zo hard proberen te ontkennen, het lichaam weet wel beter… Zij vertelt ons wat we nog bij ons dragen wat eindelijk wel eens losgelaten mag worden. Zoals Ted Troost al zei: het lichaam liegt nooit!

     

     

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *