• As ’t boeten stormt….

    by  • 28 oktober 2013 • Geen categorie • 0 Comments

    Share Button
    2013-10-28 12.06.02

    Vanmorgen rond 12.00 uur in Haren/Oranjelaan

     

    Vandaag is een bijzondere dag. Volgens het KNMI  kun je beter binnen blijven vanwege de heftige storm en hevige rukwinden. Zo erg dat code rood is afgegeven. Het is een advies en het is aan ons wat we daarmee doen. Ik vind het interessant te merken hoe ik daar zelf mee omga. Ik denk bijvoorbeeld: eerst maar eens zien of het echt wel zo erg wordt als ze zeggen. Het is al vaker voorgekomen dat de voorspelling niet uitkwam. Maar gaandeweg moet ik het wel gaan geloven: de buitenpotten vallen stuk voor stuk van de vensterbank. Dat gebeurt zelden in m’n binnenstadstuin. Aan het geluid van de wind hoor ik dat het van een ander kaliber is dan normaal. Als ik het nieuwsbericht om het middaguur beluister, moet ik toegeven dat het KNMI  juist zat met haar voorspelling. Vele bomen houden het niet meer, het geweld van de wind is te groot voor zelfs stevig gewortelde bomen om te blijven staan. Meebuigen wordt dan vallen. Een enkele boom is op een mens gevallen met als vreselijk gevolg de dood. Het is dus echt gevaarlijk buiten! Toch zou ik nu wel eens willen kijken in het bos of bij de zee. Kijken en voelen wat de storm met onze natuur, met mij doet.  Dit maken we immers niet elke dag mee! Maar ik heb werk te doen en ik kan vandaag lekker veilig binnen blijven.

    Ik heb twee katten, Simba, een rode kater en Rosa, z’ n zusje. Zij hebben geen KNMI en varen op hun eigen kompas. Simba blijft eerst lekker binnen vandaag. Vanaf de vensterbank  kijkt hij geboeid naar de vallende bladeren, maar daar blijft het bij. Hij waagt de stap naar buiten liever niet, bang blijkbaar voor het onbekende geweld. Rosa hoort en ziet het ook, kijkt het een tijdje aan en besluit er dan op af te gaan. Haar nieuwsgierigheid wint het van haar angst. Zij maakt het werkelijk mee en weet een volgende keer hoe het is, zij doet een ervaring op. Ze is een slim beestje en ik vertrouw er maar op dat het een goede ervaring zal zijn…Het heeft Simba blijkbaar geprikkeld, want ook hij besluit even later z’n kopje buiten de deur te steken. Zo gaat het altijd bij hen, als Rosa het uitgeprobeerd heeft, vertrouwt hij het blijkbaar ook. Even later komen ze weer samen binnen en gaan ze voldaan en uitgeput van het rennen achter de bladeren aan tegen elkaar aan liggen slapen.

    Intuïtief doen wij vaak wat het beste voor ons zelf is in tijden van gevaar. Als het om ons heen gevaarlijk is, trekken we ons terug of gaan er juist op af omdat het ons iets op kan leveren. Of kijken we eerst eens hoe de ander het ervan afbrengt en komen dan ook in actie. Zo doen en zo groeien we. Ook al worden we van buitenaf gewaarschuwd, we willen gewoonweg ervaringen opdoen. Ook al loopt het dan soms niet helemaal goed of zelfs helemaal niet goed. Gelukkig zijn wij, anders dan de boom, in staat weer op te staan als we gevallen zijn. Voor ons volwassenen is dat lang niet altijd even gemakkelijk en gaat dat al snel gepaard met een gevoel van falen. Alsof wij niet mogen vallen. Kinderen doen echter niet anders. Ze zijn enthousiast, ze hebben een idee, zien nog geen gevaar, ze doen het en hup, ze vallen. Ze huilen erover of worden boos en gaan, een ervaring rijker, weer verder. Maar…niet voordat ze de juiste aandacht hebben gehad, voordat ze getroost zijn geweest door een ouder, een kusje hebben gehad op de pijnlijke plek.  Dan durven ze nog weer eens een risico te nemen, want er is een veilige achterban. We willen dus niet betutteld worden, ook al is het nog zo goed bedoeld. Maar we hebben wel een veilige achterban nodig die ons kan opvangen en troosten als we als gevolg van ons eigen handelen of door de omstandigheden vallen en pijn hebben. Mensen die in je blijven geloven tijdens je groeistuipen…dat groeit een stuk gemakkelijker!

     

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *