• De onmacht van de vulkaan…

    by  • 25 februari 2014 • Geen categorie • 1 Comment

    Share Button
    jo hammer crater.jpg.opt417x277o0,0s417x277

    Ik keek onlangs in dit gat naar het binnenste van de aarde.

     

    Twee weken terug was ik – samen met m’n vriend –  op Fuerteventura. Een warm tussendoortje voor de koude wintermaanden. Fuerteventura is een van de Canarische eilanden, het ligt niet zover van de westkust van Afrika. Het eiland heeft een vulkanische oorsprong en dat is nog goed te zien. Bij Lajares hebben we de Calderon (dat betekent vulkaan) Hondo beklommen. Via het op de foto zichtbare paadje gingen we omhoog en konden toen in de krater kijken. Een groot gat van zo’n 100 meter diep met nog zichtbaar de patronen waarlangs de lava gevloeid heeft. Deze vulkaan is alweer meer dan 3000 jaar slapende. Maar toch, alles er omheen straalt nog de energie van toen en ik stel me voor hoe het geweest moet zijn toen alle leven in de buurt dodelijk bedolven werd onder de uitbarsting van lavastromen van deze vulkaan. In het zwarte zand langs het strand en in het roestbruine maanachtige landschap liggen de fossielen er voor het oprapen. Vernietigd en versteend leven als gevolg van dit geweld. Ook nu is er op deze dorre stenige gronden nog weinig kans op groei van planten en bomen.

    Aan de rand van de krater namen we een moment van rust. Toen ik daarboven zo het landschap en de omringende oceaan aanschouwde moest ik denken aan wat er met mij gebeurt op de momenten waarop ik  het gevoel kreeg van binnen uit te barsten. Die momenten zijn er wel geweest. Ze hadden vaak van doen met een gevoel van onrecht. Een gewaarwording over de energie van menselijke woede die te lang in me gekookt heeft en uiteindelijk niet meer langer binnen te houden is. Als het zover is hebben we blijkbaar net als vulkanen geen mogelijkheid meer om nog rekening te houden met de omgeving, het spuit eruit! De grens is bereikt. Je zult het maar over je heen krijgen, deze opgekropte woede van een ander, het is geen pretje als je vriend, vriendin, vader of moeder tegen je uitbarst. De energie van woede is beangstigend en het kan dodelijk voelen. Je moet stevig in je schoenen staan om met een woede uitbarsting van een ander om te kunnen gaan. Ook voor degene die uitbarst is het bepaald geen fijne ervaring, de uitbarsting is veelal het gevolg van onmacht, de controle is weg en eigenlijk is dit niet wat je echt wilt. Er is soms opluchting maar toch realiseer je je dat je met woede-uitbarstingen de ander van je af stoot. Juist dat wil je eigenlijk NIET!  De eruptie van je binnenste is eigenlijk een schreeuw om  begrip, respect, liefde, aandacht, verbinding etc. Je omgeving kan echter ook een vulkanische tegenreactie geven of van schrik verstenen. Met als gevolg dorre en stenige grond en er is zo weinig kans op groei en verbinding..

    Maar hoe dan wel om te gaan met de onmacht van onze woede? Want woede is een emotie die bij ons hoort, ze is nuttig als het gaat om het voelen en aangeven van grenzen. Woede geeft kracht, als je er gezond mee omgaat. Misschien is een boksbal of het kapot gooien van je moeders servies een alternatief, niemand heeft er last van en jij kunt even lekker uitrazen. Schreeuwen, karatetrappen, zolang je een ander er maar geen kwaad mee doet. Toch schijnt er uit onderzoeken naar voren te komen dat de woede juist erger kan worden door deze methodes. Dat je de woede dan juist stimuleert in plaats van vermindert. Daar kan ik me iets bij voorstellen omdat je de oorzaak niet wegneemt. Ook al voelt het even fijn om te doen, het lucht op, je doet niets met hetgeen eronder ligt, met je werkelijke behoefte. Maar wat dan?

    De Vietnamese zen-monnik, schrijver en dichter Thich Nhat Hanh geeft op You Tube een prachtige oefening: behandel je eigen woede net zo liefdevol als een moeder een boze, huilende baby. De moeder kijkt, als het goed is, van nature met haar hart een beetje dieper naar de mogelijke oorzaak van de emotie van haar kind en geeft het dan de juiste aandacht. Een prachtig beeld vind ik dat, want vaak veroordelen we stiekem onze woede en de op uitbarsten staande vulkanen in ons. Op deze zen-manier is de lading er snel af en in het mooiste geval kom je dan direct bij de oorzaak ervan, datgene wat er onder ligt. De woede en boosheid hoeft dan niet meer uit te barsten, we kunnen het verdragen en transformeren tot iets beters. Kijk, dat is nu wat je noemt: duurzame energie!

     

    -03

    De Calderon Hondo die ongeveer 1100 voor christus de druk niet langer kon weerstaan en uitbarstte.

     

    One Response to De onmacht van de vulkaan…

    1. Haptotherapeut
      26 februari 2014 at 14:33

      Hoi tineke, ik heb je artikel met veel aandacht gelezen. het is werkelijk een mooi metafoor met onze menselijke gesteldheden. dank je, ik heb er a-la-minuut al wat aan. Maakte me druk over mijn vriendin, die de laatste tijd zo afstandelijk doet, maar haal de druk van mijn woedeketeltje door te pogen haar te begrijpen.
      dank je
      Hendrik

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *